Fenerbahçe Spor Kulübü’nün “Karamel” İsimli Kongre Üyesi
Mırrr’habaa…
Esmer Kedi CAFER
Bugün size bir köpekten bahsedeceğim. Bacakları biraz kısa, kalbi çok uzun olan sevimli bir paticanın aidiyet hikâyesi, bir seçme meselesi ve sevginin sessiz dili…
Bu tatlı köpüş aynı zamanda Fenerbahçe Spor Kulübü’nün kongre üyesi. Adı: Karamel.
Hayata sokakta başlamış ama kaderi sokakta kalmak değilmiş. Kilyos taraflarında, bir ormanda besleme yapan bir hayvanseverin arabasının kapısı açık kalmış. Karamel de fırsatı kaçırmamış, atlamış arabaya. Kadın indirmiş, o tekrar binmiş ama yine indirilmiş. Üçüncü denemede evrene bakmış ve demiş ki: “Ben burada kalmayacağım!” Haklıymış.
Hayvansever kadın bu kez onu indirmemiş; sahiplendirmek üzere yanına almış. Bir aile çıkmış ve Karamel yeni evine gitmiş. Evi varmış ama sevgi eksikmiş. Tasması varmış ama bağlılık yokmuş. Gidip geliyormuş; çünkü kalbinin anahtarı orada değilmiş. Ve bir gece, bir ağacın dibinde yatarken Seyhan Abla görmüş onu.
Bazen insanlar köpekleri seçmez. Köpekler insanları seçer. Karamel, insanını kendi seçmiş. Seyhan Doğan; dik duruşlu, doğayı seven, kitap okuyan, spor yapan, bisikletini çiçeklerle süsleyip sahilde dolaşan, kışın bile Fenerbahçe sahilinde denize giren, dans etmeyi ve müziği seven, tango yapan, renkli giyinen, hayata “Ben buradayım!” diye bakan bir kadın.
Bir de gerçek bir hayvansever… Hani gösteriş için mama kabı paylaşmayanlardan. Banyosunda köpürte köpürte köpek yıkayanlardan… Gösterişsiz, samimi, sessiz, istikrarlı. Karamel’i alıp evine götürmüş. Onu sahiplenen aileyle iletişime geçmiş; geri istememişler. Zamanla Karamel Seyhan Abla’da kalmış. Onun biricik yavrusu olmuş. Adını değiştirmemiş. Çünkü birini sevmek, önce kimliğine saygı duymaktır. Şimdi Karamel’in üstünde kırmızı kalpler olan beyaz bir battaniyesi var. Ve oyuncakları; bir ayıcık, bir ördek, bir de pembe panter…
Kitaplarla dolu, kitap kokulu geniş bir salonda koltukta bu oyuncaklarıyla beraber sırtüstü yatıyormuş. Patileri dışarıda. Bebek gibi. Mışıl mışıl uyuyormuş. Güvende uyuyan bir hayvanın uykusudur bu. Gezmeye giderken de bu oyuncaklarını yanına alırmış. İkinci el pazarına gittiklerinde Karamel yirminci tezgâhta eşyaların arasında uyuyormuş. Ayıcığı yastığı, pembe panteri de yoldaşıymış.
Çocukları çok severmiş. Çocuklar da onu. Mahallede herkesle dostmuş. Ama bir de işin resmî tarafı var… Karamel sıradan bir köpek değil. Kendisi Fenerbahçe Spor Kulübü’nün kongre üyesi! Evet, yanlış duymadınız! Kartı var! Üzerinde adı yazıyor: Karamel Doğan. Seyhan Abla da üye ama kabul edelim; Karamel’inki daha havalı.
Stada da gidiyormuş. Saatlerce süren bağırış, çağırış, gürültü, uğultu… Bir patisi bile titremiyormuş. Çünkü terk edilme korkusu olan hayvanlar sessizliği iyi bilir. Evde sadece Karamel yokmuş. Foxy ve Nova da varmış. Sokaktan kurtarılanlar, evde saklananlar, korunup kollananlarmış onlar… Bir de kedi kardeşlerle dolu yumak gibi bir evmiş Karamel’in evi. Seyhan Abla, sokaklar tehlikeli diye kapılarını açık tutuyormuş.
Haklı çünkü sokaklar güvenli değil. Başıboş ve tehlikeli insanların sokakları yaşanmaz hâle getirmesi büyük sorun! Biz hayvanlar sessiziz; ama sokakları tehlikeli yapanın kim olduğunu iyi biliriz. Bu arada… Seyhan Abla yirmi sekiz kez kan bağışlamış bir insan. Seksen dört insana hayat vermiş.
Her bağışta adına bir çam ağacı dikilmiş. “Birçok dikili çam ağacım var,” diyor. Ben buna “Pati İzli Orman” diyorum. İnsanlarla uğraşmaktansa hayvanlarla yaşamayı seçmiş Seyhan Abla. Doğaya verdiğini doğadan misliyle geri almış. İnsanlardan alamamış belki… Ama hayvanlardan almış.
Sonuç mu?
Karamel mutlu. Çünkü sevgi gördüğü yerde yaşıyor. Çünkü seçtiği insan doğru çıkmış. Bir köpeğin mutlu olması, sahibinin ne kadar iyi bir insan olduğunun sessiz belgesidir.
Şimdi müsaadenizle…
Ben de patimi battaniyeme koyup uyuyacağım.
Pati dolusu sevgilerle…