Çamurun İçinde Parlayan Alıntılar

Müge ORUÇKAPTAN

Gözaltına alınan temiz çıkan, ya da temiz çıkmayan, bunun için işinden gücünden olan gençlere gelelim.

Bir televizyon kanalı çok popüler bir dizideki erkek oyuncuyu da diziden çıkardı. Bu dizinin adı Kızılcık Şerbeti.

Dizinin senaristi olan hanımın kızı da uyuşturucu ile anılmıştı. Hala da oynuyor dizide, iyi bir şey bu, çünkü bu bir motivasyondur. Kullanıyorsa kullanmışsa ya da, inşallah o da bırakmıştır.

Çünkü uyuşturucu hem aileleri, hem gençleri, çocukları mahveden öldüren kimyasal silahların ilkidir. Bakın 1970’li yıllarda gazetede bir haber çıkmıştı o zaman çok küçüktük. Ortaokul çağındaydık. Haber “SAVAŞMA SEVİŞ” başlığı altında çıkmıştı. Uyuşuk uyuşuk dolaşan, çayırlara uzanmış, sevişiyor mu uyuyor mu, anlamadığımız bir sürü genç…

Bu uyuşukluğun nedenini ben hiç anlamamıştım, bir anlam verememiştim.

Bizim nesil neden bu kadar zeki biliyor musunuz? Bizim bir şey anlamak için seyretmemize gerek yoktu, bir fotoğrafa bakmak ve sonra haberi okumak yeterdi. O yıllarda bana çok tersti zaten işin “sevişmek” kısmı. Biz çünkü sevişmeyi bilmeyen bir toplumuz, ayıp.

Tabii ben de öyle yetiştirilirdim ayıp, konuşulmazdı bile. Uyarılar hep aman yanına kim gelirse yavrum hemen onu geri gönder sadece senden faydalanmak ister şeklindeydi sevgili anneciğim beni hep böyle büyütmüştü canım annem benim. Çünkü korumaya çalışıyordu onu anlıyorum. Fakat savaşmaksa gayet normaldi. Elbette savaş istenmezdi ama konuşulurdu tartışılır, ya hak verilirdi. Çünkü bazı şeyler, yerler, yurtlar birine aitti diğerleri oraya gelemezdi filan. Siz hepiniz dev bu zihniyettesiniz biliyorsunuz.

Sevişmek ayıp olduğu için, bir türlü orgazm olamayan, orgazm olduğunda birazcık sesi çıkınca da, kocası tarafından ağzı kapatılan kadınlar ve bu nedenlerle zehir olmuş sevişme geceleri yaşayan aileler ve doyuma ulaşamayan kadının doğurduğu çocukları o kadar çok ki.

Ama bir kavga yani aile içi savaş olduğunda, bütün mahalle duyacak şekilde, çığlık çığlığa dayak yiyen kadınlar, birbirine giren karı kocalar, cinayetler, küfür kıyamete gelince maşallah orada hiç ayıp yok. Neyse ülkemize uyuşturucu geç geldi biraz ben 1970’lerden bahsediyorum. Aslında 1990 yıllarında çaktırmadan kıpırdanıp, 2000’li yıllardan sonra ortalığı sular seller gibi saran ve sonra bu toplumu maalesef yıkıp, kırıp geçiren bir kimyasal savaşın akıl hastası bıraktığı gençler, ya da ölümler. M

aalesef bütün dünyada devam ediyor. Bu iş öyle birkaç tane gündemde olan insanı alıp da adını uyuşturucu etiketiyle etiketlemekle çözülmez, yetmez. Büyük bir zehir toplumu etkileyen.

Şu anda adalet sanatçılara taktı.

Çamurun içinde görünen altınlar var ya parlıyor. İşte çamurun ortasında arasında altınları seçip seçip mimliyorlar. Oysa ilkokullarda, üniversitelerde, ortaokullarda, yolda, sokakta, köyde, kasabada, çöplüklerde, lüks villasında, köşkünde, sarayında, uyuşturucuya göz yuman, uyuşturucu kullanan, bilahare satan dolu dolu dolu satıcı var.

Milyonlarca tırla içeri giren uyuşturucu var, sadece tırla değil tabii, hayvanların karnına konup insanların karnını yarıp içine konup falan. Yani onlar temizlenecek önce ki çok zor. Böyle birkaç tane göz önünde olan popüler ismi alıp da, ondan sonra da, ben işte uyuşturucu operasyonu yapıyorum demek çok komik geliyor.

Dileğim kimse uyuşturucu kullanmasın, kimse tuzağa düşmesin, kınayanların çocuğundan değilse, torunlarından, eş dost akrabadan çıkabilir. Bu işlerin onların düşündüğü gibi terbiyesizlik falan olmadığını, kimyasal savaş olduğunu bir gün anlayacaklar ve aslında zaten biliyorlar…

Güzel günler diliyorum değerli okurlarım…