B!res!mh!kayes!

Özlem BULUÇ

Bu köşede sanatın ve hayatın kes!şt!ğ! h!kâyeler! anlatma !mkânı sunan OnurAkayMedya’ya teşekkür ederek başlamak !ster!m.

Bazen b!r h!kâye kel!melerle başlamaz.B!r ç!zg!yle başlar. B!r kalem!n kâğıda değd!ğ! o !lk anda, henüz adı konmamış b!r duygu ortaya çıkar. Belk! b!r hatıra, belk! !ç!m!zde uzun zamandır sess!zce bekleyen b!r düşünce...

Ç!zg! !lerled!kçe !nsan fark eder k! ortaya çıkan şey yalnızca b!r şek!l değ!ld!r; b!r ruh hâl!d!r. Sanatın büyüsü de tam burada başlar. Çünkü sanat, çoğu zaman sözcükler!n anlatmakta zorlandığı duyguların d!l!d!r. B!r renk, b!r gölge, b!r dokunuş...

Heps! b!r araya geld!ğ!nde görünmeyen b!r h!kâye anlatır. B!r ressam !ç!n ç!zg! yalnızca b!r başlangıç değ!ld!r; aynı zamanda b!r arayıştır. İnsan bazen b!r reng!n !ç!nde kend!n! bulur, bazen b!r gölgen!n ardında saklanır.

Çünkü tuval!n karşısına geçen k!ş! yalnızca gördüğünü değ!l, h!ssett!ğ!n! de bırakır oraya. Pablo P!casso’nun b!r sözü vardır:“Sanat, ruhumuzdak! tozu tem!zler.” Belk! de bu yüzden !nsan b!r resm!n karşısında durduğunda kel!melerle açıklayamadığı b!r şey h!sseder. Çünkü o res!mde yalnızca boya ve tuval yoktur. B!r çocukluk saklıdır, b!r bekley!ş saklıdır; bazen de k!msen!n duymadığı b!r !ç konuşma...

Sanat tar!h boyunca !nsanın kend!n! anlatma b!ç!mler!nden b!r! olmuştur. Mağara duvarlarına ç!z!len !lk f!gürlerden bugünün modern sanatına kadar !nsan, !ç!ndek! dünyayı b!r !z bırakma !ht!yacıyla anlatmıştır. Çünkü bazı duygular vardır k! konuşuldukça eks!l!r; ama ç!z!ld!kçe çoğalır. Belk! de bu yüzden sanat yalnızca galer!lerde ya da müzelerde yaşayan b!r şey değ!ld!r.

Bazen b!r sokak duvarında, bazen esk! b!r kapının üzer!ndek! mot!fte, bazen de b!r f!ncanın üzer!ndek! küçük b!r desende karşımıza çıkar. İnsan b!raz d!kkatle baktığında sanatın aslında hayatın her köşes!ne dağılmış olduğunu fark eder. Sanat b!ze yavaşlamayı öğret!r. B!r resm!n karşısında durup uzun süre bakmak, hayatın hızına ver!lm!ş küçük b!r aradır. O anda !nsan yalnızca gördüğüne değ!l, h!ssett!ğ!ne de kulak ver!r.

Bu köşede bazen b!r resm!n h!kâyes!n! anlatacağım.Bazen b!r reng!n !nsan ruhundak! yer!n!, bazen de sanatın gündel!k hayatımıza nasıl dokunduğunu konuşacağız. B!r serg!den, b!r sanatçıdan, b!r mot!ften ya da küçük b!r esk!zden yola çıkarak sanatın görünmeyen tarafını b!rl!kte keşfedeceğ!z.

Çünkü sanat !nsanın kend!ne açtığı en sess!z kapılardan b!r!d!r. Ve !nanıyorum k! her !nsanın !ç!nde anlatılmayı bekleyen b!r h!kâye vardır. K!m! bunu kel!melerle anlatır, k!m! b!r melod!yle, k!m! de b!r ç!zg!yle... Belk! de hayat ded!ğ!m!z şey, o h!kâyey! tamamlamaya çalışmaktan !barett!r.

Çünkü !nsanın kalb! de b!raz tuval g!b!d!r.Yaşadıklarımız renk olur,suskunluklarımız gölge,umutlarımız !se ışık. Ve her !nsan, farkında olsun ya da olmasın, kend! hayatının resm!n! ç!zer.

— B!res!mh!kayes! “Çünkü her !nsanın !ç!nde yarım kalmış b!r res!m vardır.”